THE DAYS OF THE ONE

ไม่อยากพูดพล่ำทำเพลงมากเพราะเหมือนแก้ตัว

จำได้ว่าตอนปีใหม่ตั้งใจว่าจะอัพบล็อกบ่อยๆ TT

แต่นานทีจะโผล่มาอัพบล็อกของตัวเองซะที

 

พอดีวันนี้มีเรียนแค่ครึ่งวันเช้า ตอนบ่ายว่าง

กินข้าวกลางวันเสร็จแล้วก็มีเวลาชั่วโมงกว่าๆก่อนจะเข้าห้องกลุ่มฯ

(ชื่อย่อของห้องกลุ่มอาสามหาวิทยาลัยมหิดล:เรียกจนติดปากจนหลายครั้ง

แม้คุยกับคนไม่รู้จักก็บอกว่าจะไปห้องกลุ่ม ไม่รู้เค้าจะรู้มั้ยนะว่าหมายถึงอะไร เฮอๆ)

ระหว่างที่มีช่วงแก๊บก็เลยจัดกวาดห้องซะหน่อย

เพราะมีเศษผมร่วงเต็มไปหมด แต่ก็ไม่มีใครกวาดซะที

กวาดเสร็จก็มานั่งชิวๆ หยิบนู่นจัดนี่ไปเรื่อย

พอดีนึกถึงหนังสือที่เพื่อนเพิ่งพูดถึงก็เลยพยายามมองหา

บนชั้นหนังสือ ไม่เจอแฮะสงสัยเก็บเอาไว้ในกล่อง

แต่ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะรื้อหยิบออกมาหรอกนะ

ก็เผอิญไปเห็นหนังสือที่ถือติดมือมาจากห้องกลุ่มฯนานมาแล้ว

ด้วยความที่เห็นว่าลายเส้นสวยดีแล้วเนื้อหาก็ดูน่าสนใจ

 

 

 

เป็นหนังสือภาพที่มีคำบรรยายใต้ภาพหน่อยนึง

เปิดหน้าที่อ่านค้างไว้ อ่านต่อไปได้สองสามหน้าก็ปรากฏว่าน่าสนใจจริงๆ

ทั้งที่ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกขนาดนี้

ก็เลยพยายามลองเสิร์ชหาประวัติคนแต่ง

สแกนในหลายๆบล็อกก็พบว่ามีหลายคนชื่นชอบผลงานของเขา

พบว่าเขาเคยทำงานในเอเยนซี่โฆษณา

แล้วก็ออกมาทำงานฟรีแลนซ์

เริ่มทำหนังสือภาพตอนที่ตัวเองเป็นลูคีเมีย

มีผลงานหนังสือภาพหลายเล่มที่น่าสนใจ

ที่ถ้ามีโอกาสคงจะลองไปหามาอ่านอีก

 

 

ภาพจาก : Qing Qing de Blog (bloggang)

 

หนังสือเล่มที่หยิบติดมือมาชื่อว่า ภาพแห่งชีวิต : The Moments

ผู้แต่งคือ Jimmy Liao  ผู้แปลคือ วิลาวัลย์ สกุลบริรักษ์

ของสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์

ภาพสวย ชอบลายเส้น เนื้อหาก็มีหลายตอนที่โดน ^^

อย่างตอนนึง ชื่อตอนว่า 'เงี่ยหู'

เป็นรูปภาพเด็กน้อยกำลังเหยียบไหล่เพื่อนปีนกำแพง

มีก้อนเมฆสีขาวๆ บนท้องฟ้า

ขอคร็อบคำพูดมาเลยละกันนะ

'ถามเขาว่าทำไมถึงสนใจดูขนาดนั้น

เขายักไหล่ ตอบว่า "ไม่มีอะไรจริงๆ"

เมฆขาวก้อนหนึ่งลอยต่ำเลื่อนเคลื่อนผ่านทุ่งหญ้าเหลืองแห้งโรยรา

หยุด ๆ ลอย ๆ  ลอย ๆ หยุด ๆ

ฉันเพียงอยากฟังว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน'

หน้าถัดมาเขียนว่า

'พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันซักนิด

แต่ฉันกลับฟังอย่างมีความสุข'

ชอบจัง :)) รู้สึกนึกถึงตอนที่ตัวเองนั่งมองท้องฟ้าลอยไปลอยมา

ให้ความรู้สึกดี และก็สบายใจมากๆ

 

อีกตอนเป็นตอนที่เด็กผู้หญิงคนนึงดูเหมือนจะทุกข์ใจ

เธอดำน้ำ นั่งอยู่ในสระว่ายน้ำ แล้วก็ร้องไห้

'ไม่มีที่ให้ฉันหลบระบายความเศร้าได้อย่างสุดอารมณ์

ฉันได้แต่ดำดิ่งลงไปในน้ำ น้ำตาแทรกตัวไปเป็นสายน้ำ

เสียงสะอื้นไห้แปรเปลี่ยนเป็นฟองอากาศ

ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครได้ยิน

ฉันเก็บตัวอยู่ใต้สระน้ำคร่ำครวญร่ำไห้ให้สาแก่ใจ

แต่ก็อยู่นานไม่ได้ เพราะอาจทำให้คนสนใจและอึดอัด'

(เพราะขาดอากาศหายใจรึเปล่าหว่า)

ทั้งเศร้าทั้งขำ แต่ก็อยากลองทำบ้างเหมือนกันนะ

บางทีถ้าได้เป่าฟองอากาศออกมาให้หมด

ความทุกข์อาจจะหลุดตามออกมาด้วย บุ๋มบุ๋ม

พอดีตอนเย็นเพิ่งไปว่ายน้ำมาพอดี

รู้สึกว่าเวลาที่หายใจเอาฟองน้ำออกมาทางจมูกให้สุดๆนี่

ทำให้รู้สึกผ่อนคลายเหมือนกันนะ จิงจิ๊ง++

 

ภาพแห่งชีวิตยังอ่านไม่จบ

คิดว่าจะทยอยอ่านไปเรื่อยๆ ค่อยๆลิ้มชิมรส

และหวังว่าคงจะได้มีโอกาสหาเล่มอื่นๆมาอ่านต่อ^^